Eifel I; Na regen komt zonneschijn

Afgelopen week, vanaf maandag 17 augustus t/m vrijdag 21 augustus, ben ik met mijn opa naar de Eifel geweest. Na het Lauwersmeer, het Lac du Der en nogmaals het Lauwersmeer, gaan we deze week dus weer naar het buitenland. We zitten op een camping bij Altenahr, in het Ahrtal. Doelsoorten: Grijze Gors, Waterspreeuw en wat vlinders.

Maandag 17 augustus; Heenreis via Midden-Limburg

We vertrekken om een uur of 9 ‘s ochtends, en gaan via Midden-Limburg richting de Eifel. Één probleem vandaag: het regent, en veel ook. En dat laat zich blijken in Midden-Limburg. Via Gert Vonk heb ik een aantal plekken doorgekregen voor leuke vlinders en libellen, maar het valt zwaar tegen. Zo zwaar zelfs, dat we geen van de doelsoorten te zien krijgen. Spiegeldikkopjes en kleine ijsvogelvlinder in het Weerterbos, bandheidelibel in Reigersbroek (Montfort), gaffellibel langs de Roer en donker pimpernelblauwtje bij Posterholt: Geen van deze soorten krijgen we te zien. We moeten het doen met een zwarte specht die over de snelweg heen vloog, een eikenpage en wat kuifmezen in het Weerterbos, wat veldleeuweriken, gele kwikken en witgatjes bij Reigersbroek, en een ijsvogel langs de Roer. Helaas.

Vroeger dan gepland komen we aan op camping ‘Viktoria-Station’, die tussen de heuvels ligt. Een hele gave plek. Het is ‘s avonds gelukkig droog, maar van vogelen of zo iets komt het niet meer vandaag.

Dinsdag 18 augustus; Langfigtal

Na regen komt zonneschijn, zo luidt het spreekwoord. En die klopt gelukkig. Bij het begin van de wandeling in het Langfigtal breekt de zon door, en direct komt alles tot leven. Tijdens het eerste deel van de wandeling, die boven het dal langs loopt, komen we verschillende groepjes mezen tegen. Het lukt ons om hier alle mogelijke mezen te zien: kool- en pimpelmees, staartmees, mat- en glanskop, zwarte mees en kuifmees. Vooral glanskoppen zitten er overal. Ook boomklevers zijn totaal niet lastig. Tussen de groepjes mezen zitten verder regelmatig wat (vuur)goudhanen en boomkruipers. Een kortsnavelboomkruiper kunnen we er helaas niet uit halen. Verder stikt het nog van de huiszwaluwen, en vliegen er een aantal keizersmantels rond.

Eifel 010

Langfigtal

Het tweede deel van de wandeling loopt langs de Ahr terug richting de auto. Dit deel van de Ahr is het enige gedeelte van de rivier waar geen wegen langs lopen, en het is dan ook niet voor niets ‘Naturschutzgebiet’. Daarnaast natuurlijk dé perfecte plek om een waterspreeuw te vinden! We speuren elk stroomversnellinkje af, en dat levert in eerste instantie een aantal grote gele kwistaarten op. Grappig is ook een marter (waarschijnlijk) die langs de waterkant loopt, maar welke het is, kunnen we net niet zien. Als we een bruggetje oversteken, zie ik bij een stroomversnelling een wit vlekje bewegen. Ik zet m’n verrekijker erop, en zie zowaar een waterspreeuw zitten! Eindelijk heb ik er dus één gevonden, na er in de Morvan al heel vaak naar gezocht te hebben. En dus heb ik ook eindelijk de enige soort die m’n moeder al wel had gezien (vakantie in Tsjechië) en ik nog niet. Hij (of zij) zit wat te poetsen op een steen, maar na verloop van tijd wordt hij actief. Al zwemmend – een heel grappig gezicht – zoekt hij naar insectjes in het water. Na een tijdje vliegt hij ver weg, maar we konden hem zeer mooi bekijken!

We lopen door, en vlak voor het einde van de wandeling lopen we nog een keer naar de Ahr toe. En ja, weer vliegt er een waterspreeuw op! Het lukt ons al snel om deze terug te vinden, en aangezien hij totaal niet schuw is, laat hij zich op een paar meter afstand geweldig aan ons zien. Het is wat donker, dus dat is ook aan de foto’s te zien, maar dat maakt het niet minder gaaf om deze supergave soort te zien.

Eifel 035

Waterspreeuw, White-Throated Dipper, Cinclus Cinclus

Eifel 037

Waterspreeuw, White-Throated Dipper, Cinclus Cinclus

‘s Avonds op de camping zien we nog 2 kruisbekken overvliegen, komt een koninginnenpage langsgeflapt en een bosuil laat zijn mysterieuze roep horen als we in de tenten liggen.

Woensdag 19 augustus: Wijngaarden en de Ahrradweg

Vandaag gaan we zoeken naar hét hoofddoel van de week: de grijze gors! Deze soort heeft hier zijn noordelijkste broedplaats, en dat is best bijzonder, want normaal is het een typisch Zuid-Europese soort. Het Ahrtal, in het bijzonder het gedeelte vanaf Altenahr naar de monding van de Ahr, is echter nogal bijzonder. Dit vooral om zijn wijngaarden, waar de noordelijkste rode wijn van Europa wordt geproduceerd. Dit is te danken aan micro-klimatologische omstandigheden, want de temperatuur ligt hier zo’n 1,5 graad hoger dan in de rest van het dal van de Ahr, en is dus perfect voor wijnbouw op de zonnige, zuidelijk-gerichte hellingen. Hier is het vooral zoeken naar ongecultiveerde stukjes met wat rotsen, de biotoop voor de grijze gors. Via observation.org bleek dat vooral het gedeelte tussen Mayschoß en Rech interessant was om af te gaan zoeken, en dat was dan ook exact wat we gingen doen.

We begonnen de wandeling dus in Mayschoß, waar we de Rotweinwanderweg op gingen. Vanaf dit wandelpad – dat door de wijngaarden loopt in het Ahrtal – zochten we elke ongecultiveerd stukje af. Dit leverde al snel wat zwarte roodstaarten op en een rode eekhoorn, die in een boom bezig was met nootjes verzamelen. Het lukt hier echter nog niet een grijze gors te vinden.

Eifel 058

Ahrtal

Bij de tweede plek waar de grijze gorzen regelmatig werden gezien volgens Observation.org, zochten we de wijngaarden helemaal af. Na een tijdje besloot ik omhoog te lopen tussen de wijnranken door naar wat ruigere stukjes, maar ook dit leverde geen grijze gors op. Enkel een pijnlijke hand bij het naar beneden lopen (glijden dus) door de wijngaarden heen. We zagen nog wel een paartje goudvinken, ook altijd wel leuk natuurlijk.

Ook de terugweg over de Rotweinwanderweg leverde helaas geen grijze gorzen op, evenals een stuk omhoog lopen naar een plekje waar ze ook nog wel eens werden gezien, helemaal bovenin de wijngaarden. Hier hoorden we wel een raaf roepen. Enorm gaaf was het uitzicht vanaf boven, vanwaar je alles geweldig kon overzien.

Eifel 061

Ahrtal

Na hier dus een heel aantal uurtjes gelopen te hebben, besloten we het maar op te geven. Blijkbaar is het in augustus toch wel erg veel gevraagd om nog een grijze gors te vinden. April, de tijd waarin ze zingen, zal dan dus toch een stukje beter zijn.

‘s Middags reden we nog een stuk van de Ahrradweg, een fietsroute die de Ahr vanaf bron tot monding volgt. We zagen nog een vos lopen, en hoorden verschillende grote gele kwikstaarten roepen. Ruim de helft van de week zat er nu alweer op. Helaas zonder grijze gors, maar wel met twee geweldige waterspreeuwen. Een heel verschil in ieder geval met de bijna vogelloze eerste dag.

Advertisements

One thought on “Eifel I; Na regen komt zonneschijn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s